اصول اولیه برای انتخاب سیستم اطفاء حریق گازی

اصول اولیه برای انتخاب سیستم اطفاء حریق گاز عمدتاً از سه جنبه مورد توجه قرار می گیرد: عوامل محیطی، سمیت و راندمان اطفاء حریق. از نظر محیطی، انتخاب مواد اطفاء حریق گازی باید بر اساس اصل عدم تخریب لایه اوزون جوی باشد. ابتدا عامل اطفاء حریق با مقدار ODP (مقدار پتانسیل تخریب لایه ازن، مقدار نسبی اندازه گیری اثر مخرب عوامل اطفاء حریق گاز بر لایه ازن اتمسفر است) به عنوان صفر انتخاب می شود. از نظر سمیت، انتخاب عامل اطفاء حریق گاز باید سمیت را برای بدن انسان به حداقل برساند. مکان هایی که سیستم اطفای حریق گازی در آن ها قابل اجرا است، عموماً مکان هایی هستند که افراد اغلب در آن فعالیت دارند، بنابراین انتخاب عوامل اطفاء حریق با سمیت کم بسیار مهم است. مضرات گاز اطفاء حریق برای افراد عمدتاً سمی بودن خود عامل اطفاء حریق و سمی بودن محصولات تجزیه حرارتی عامل اطفاء حریق در دمای محل آتش سوزی است. از نظر راندمان اطفای حریق باید عوامل اطفای حریق با کارایی مناسب انتخاب شوند. سطح راندمان اطفاء حریق عامل مهمی در انتخاب عوامل اطفای حریق است. اصل عامل اطفاء حریق گاز استفاده از کاتالیز شیمیایی و رادیکال های آزاد فعال بالا در شعله بی اثر برای خاموش کردن آتش است، مانند عامل اطفاء حریق هپتا فلوئوروپروپان. همچنین اطفاء حریق از طریق عمل فیزیکی (خفگی) مانند اطفاء حریق دی اکسید کربن و اطفاء حریق مخلوط گاز وجود دارد. هنگامی که اطفاء حریق شیمیایی نقش اصلی را ایفا می کند، عامل اطفاء حریق را عامل اطفاء حریق شیمیایی می نامند که دارای راندمان اطفاء حریق بالا و راندمان اطفاء حریق فیزیکی پایین است.